Partijen en lijsttrekkers roepen om het hardst welke oplossingen ze voorstaan. Maar er is niemand die de problemen echt snapt en de consequenties van alles nog kan overzien. Ik niet tenminste. En ik denk u ook niet. Zij ook niet trouwens. Niemand. Het probleem is dat de wereld zo verschrikkelijk samenhangend ingewikkeld is.

In die wetenschap kies ik op basis van mijn principes en ideeën voor een partijprogramma dat op die principes en ideeën aansluit. En ik besef dat de partij van mijn keuze op zijn best een minderheid in een regering mag gaan vormen. En hoogstens vanuit de marge invloed kan uitoefenen. God zegene de greep en mijn lijsttrekker, zal ik maar zeggen.

Feitelijk kies ik voor wie ik nu ben. Het programma van mijn partij is de spiegel die het beeld dat ik van mijzelf heb, bevestigt.

Er zijn ook stapels mensen die bij gebrek aan doordachte principes kiezen voor iemand. Job, Geert, Mark, Femke. Omdat het goed voelt. Want wat ze zeggen klinkt goed en hun uitstraling is ….ook wel goed. Is ook prima natuurlijk. Iedereen moet zelf weten in welke spiegel hij of zij wil kijken, toch?

Toch. Toch vind ik het prachtig, ook al weten we eigenlijk niet waar het allemaal toe leidt. Toch zie ik uit naar de woensdagavond, zit ik voor de TV en hoop ik er het beste van. Toch. Omdat we er op 9 juni in ons land allemaal, stuk voor stuk, toe doen. Want dat is het mooie van democratie vind ik. Dat is waarom het van alle falende systemen, het allerbeste is. En dat is waarom stemmen een voorrecht is en ik zelf altijd een democraat in hart en nieren zal blijven. We doen er potdorie toe! Daarom is medezeggenschap ook zo belangrijk. Ook een democratisch proces.

En daarom krijgt u van mij deze wat prekerige column. Want het gaat ergens over deze week. Het gaat over u. En ook over mij.

Prachtig.

PS: Identiteitsbewijs niet vergeten woensdag. We moeten bewijzen wie we zijn 😉