<P>Soms lijkt het verdacht veel op het verhaal van de tien kleine negertjes, het worden er steeds minder. Personele wisselingen zijn haast niet te voorkomen en het laten prefereren van je eigen carrière binnen het bedrijf is tot op zekere hoogte ook nog wel te begrijpen. <br> Aan de andere kant is dat natuurlijk wel een vorm van kiezersbedrog. Aan leden die langdurig ziek worden is natuurlijk weinig te doen. Ik spreek met opzet weinig want persoonlijk vind ik dat er vervangers moeten kunnen inspringen. Maar al met al moet het vele or-werk door steeds minder mensen worden gedaan. Gelukkig is mijn fractie, die van de Abvakabo, van dit alles gevrijwaard gebleven. Nog steeds dezelfde zeven personen als in het begin en ondanks of dankzij de onderlinge meningsverschillen zijn we een hecht team.</P> <P>Dit team wordt binnen de or nog uitgebreid met vier of vijf overige leden, zodat we van een basis-or kunnen spreken van ongeveer twaalf m/v. Stuk voor stuk sociaal betrokken leden, ieder op zijn eigen terrein. Als nestor van onze raad kan ik dit veilig zeggen. Toch heb ik ook wel een puntje van kritiek, sommige zitten nu al zo lang in de inspraak of medezeggenschap dat ze af en toe wat piepend beginnen vast te roesten. Hoe zeg ik dat zonder te kwetsen, ik bedoel ze worden gevoed door een enorme dossierkennis, door een actieve vakbondsachtergrond, door een historisch besef en daar bedoel ik mee dat er vaak als volgt wordt geredeneerd: Vroeger ging het ook zo, dus waarom zouden we dat nu anders doen.</P> <P>Kijk, dan mis je in mijn ogen toch ergens de boot in deze snel veranderde wereld. ‘Onderzoekt alles en behoudt het goede’ is een gevleugelde spreuk, evenals ‘in het Verleden ligt het Heden, in het Nu wat worden zal’. Maar kijkend naar dat Nu, dus naar de toekomst, wil ik toch vooral aan de jeugdige or-leden mee geven: ‘Mens durf te leven’ en kies je eigen weg. </P>