Juist omdat het in deze tijd is, viel me deze week weer eens op welke weerstand “veranderen” eigenlijk oproept en hoeveel energie er geïnvesteerd wordt in het tegenhouden ervan. En dan heb ik het niet over de ellende die reorganisaties te weeg kunnen brengen. Nee, ik heb het over de menselijke manier van kijken. Niets is zo veranderlijk als de mens, zegt men. Vooral als het gaat om veranderingen tegen te houden zo lijkt het wel, zou ik daar aan toe willen voegen.

Wat deze gedachten bij mij triggerde was het verschijnsel, al vaker waargenomen, dat mensen in plannen voor vernieuwing naarstig op zoek gaan naar hun oude problemen. Om triomfantelijk te constateren dat de vernieuwing niet zal werken omdat hun oude probleem er niet in terugkeert en ook de oplossing ervan niet.

Hetzelfde verschijnsel treedt op bij de introductie van nieuwe software die zo omgebouwd moet worden dat de vertrouwde lijstjes er weer uit te voorschijn getoverd kunnen worden, ook al is allang vastgesteld dat het opstellen ervan feitelijk een loze bezigheid is.

Deze week las ik in een boekrecensie in het Financiële Dagblad het antwoord op de vraag wat ons vasthoudt in gedrag dat op den duur aantoonbaar slecht voor ons uitpakt. Kort door de bocht: wij zijn op de korte termijn gerichte kuddedieren, die door domheid en/of een te grote mate aan zelfverzekerdheid veroordeeld zijn tot niet veranderen. Ik heb het boek “Thinking, Fast and Slow” van Daniel Kahneman, direct besteld.

Een grote troost voor een columnist natuurlijk, die neiging om alles hetzelfde te houden. Voorzover ik de illusie had dat mijn column van invloed zou zijn op uw handel, ben ik die na lezing van dat boek vast en zeker kwijt. Ook geruststellend is dat de praktijk laat zien, dat we uiteindelijk de bocht wel nemen. Maar meestal is daar wel een flinke crisis voor nodig.

In die zin moet 2012 een prachtig jaar worden..