Dat was hartstikke leuk en we waren bezig om voorwaarden af te spreken met het bedrijf. We spraken af dat mensen ook hun opgespaarde verlofuren daarvoor konden inzetten.

Een van onze cor-leden dook met kop en schouders in de materie. Hij kwam erachter dat het bedrijf achttien procent van zijn werkgeverslasten niet hoefde te betalen door de regeling die de overheid had gemaakt. We zeiden toen tegen de directie: ‘dus dan gaat het bedrijf verdienen aan het fietsenplan van de werknemers!’ De directie was het daar volstrekt mee oneens. Toen hebben we hen het rekensommetje voorgelegd en konden zij niet anders dan toegeven dat we gelijk hadden. We zijn toen verder gaan onderhandelen en kwamen erop uit dat veertien procent van die achttien procent ook voor de aanschaf van de fiets werd benut. De vier procent die het bedrijf dan nog over had, konden zij besteden aan de kosten zoals administratie en informatiemateriaal.

Iedereen kon de fiets in een maximaal jaar aflossen. Uiteindelijk kwam het erop neer dat de werknemers voor ongeveer de helft van de normale winkelwaarde een fiets konden aanschaffen. Het bedrijf koos er dus uiteindelijk voor niet aan het fietsenplan te verdienen en de regeling helemaal ten gunste van de werknemers te laten komen. Doordat we deze eisen stelden duurde de onderhandelingen langer en moesten de medewerkers even wachten met het kopen van hun fiets, maar ze waren natuurlijk erg blij met de extra korting.

Waarom vertel ik dan nu? Nou, wat erachter vandaan komt, wat ik wil zeggen is: ben je ergens mee bezig, ga dan niet alleen maar af op de informatie die je van de werkgever krijgt, maar ga zelf ook op onderzoek uit. Trek je eigen plan zodat je weet wat er mogelijk en onmogelijk is. Het voorbeeld is uit het verleden maar wie weet wat de politiek na de verkiezingen voor de werknemers in petto heeft. Opletten dus. Neem proactief deel aan onderhandelingen. Wat er ook gebeurt en met welk onderwerp je ook bezig bent.