Elders blijft het winter, in de economie bijvoorbeeld. Het lijkt er echt op dat dit jaar geen warmte gaat brengen in de nationale of zelfs de Europese portefeuille. Griekenland krijgt een slechte zomer en het is winter in de politiek waar jong plaats maakt voor oud. Wel met vertrouwde warmte, maar dan als van een open haard, tenminste als je uit Amsterdam komt zoals ik.
Waar het ook een beetje kil dreigt te worden, is in de gemeenten van ons land, waar veel ondernemingsraden zich mogen gaan verdiepen in zaken als samenwerken, outsourcen misschien wel, shared service centers en andere onderwerpen die het bedrijfsleven al veel langer teisteren. Bezuinigen is het pandoer. 35 miljard! Zoveel? Ja zoveel. Twintig werkgroepen? Ja, twintig. En niet eens ‘controversieel’ volgens onze demissionaire regering en kamer. Nog voor de zomer.
Ook voordat het zomer is: trainingen voor Europese ondernemingsraden organiseren, onderzoeken afronden naar ideale medezeggenschapsstructuren, acquisitieperikelen en adviestrajecten. Sociale plannen beoordelen, divisiestructuren en COR-prestaties. Strategieën en managementplannen. Veel vergaderen en veel in de auto. Waarschijnlijk.
Waarom deze milde overpeinzing? Ach, hoe zal ik het zeggen: ook deze adviseur is toe aan de zomer. Een beetje crisismoe, net als de rest van Nederland. We zijn weer toe aan groei en als ik toch even dromen mag: iets minder van ‘en wat is nu eigenlijk de toegevoegde waarde’ en iets meer van ‘vanzelfsprekend houden we rekening met al onze stakeholders’. Lijkt me heerlijk.
Daarbij is het is een beetje als met Emile Roemer die al van een linkse zomer droomt: je hoopt op betere tijden maar eigenlijk in de wetenschap dat het nooit zo mooi wordt als je nu hoopt en denkt. Zeker, de zon zal schijnen, maar er zullen ongetwijfeld regendagen zijn.
Eigenlijk is al dat chagrin over het weer en dat het zo lang duurt een ingewikkelde vorm van voorpret.
We gaan het allemaal zien.
Laten we er maar van genieten.
